In de MTB wereld vliegen de inchen je om de oren. De maat van het frame, de breedte van de banden, de diameter van de zitbuis en de omtrek van de wielen om maar eens wat te noemen. En om die wielen gaat het hier. De laatste paar jaar is de commercie vooral bezig om te verkondigen dat de omtrek van de wielen toch echt 29inch moet zijn. Van oudsher is de omtrek van MTB wielen nl 26 inch maar dat kan heden ten dage echt niet meer. Het rolt niet goed over obstakels en eenmaal op gang moet je meer watts leveren dan bij een 29inch wiel.

Bij het lezen van de eerste artikelen over 29inch haalde ik m'n schouders op. Wat een onzin, 26inch rijdt toch ook goed. En waarom zou ik het doen? Ik rij toch voor m'n plezier. Maar de fabrikanten, de forums, de reviews bleven wijzen op de voordelen (nadelen zijn er blijkbaar nauwelijks). U voelt hem al, deze blogger en fervent bezoeker van alle fietsblogs die er te vinden zijn, is om. Eigenlijk was er niet eens zo veel voor nodig. Want naast de sportieve belevenis is het materiaal inmiddels ook "mijn ding". De aanvankelijk afwijzende houding heeft plaats gemaakt voor: Waarom ook niet? Het is toch m'n hobby en dat mag wat kosten.

Nadat de knop om was (Ik doe het gewoon!!) ben ik het www gaan afstropen. Eerst een frame. Ja want als je met 29 inch wielen wilt rijden heb je ook een ander frame nodig! Na niet eens zoveel zoekwerk stuitte ik op de site van www.biqq.nl. Zelf importeren van een frame leek me wel wat. Maar voor de prijs waar Biqq.nl een 29er carbon frame aanbood kon ik het niet zelf doen. Na een telefoontje bleek dat er een demo frame in mijn maat lag. Voor een "vriendenprijs" kon het in mijn bezit komen. Ja, en toen branden de euros helemaal in m'n zak. Een ritje naar Zwolle kon er dan ook nog wel af. Om een lang verhaal kort te maken, na een prima bak koffie en goede service reed ik met het hieronder getoonde frame in de kofferbak terug. Het was ook nog eens afgemonteerd met een Deore/LX groep-remmen tegen kleine meerprijs. Inmiddels zijn ook de 29inch wielen binnen. In China ligt een zending onderdelen van carbon te wachten op verscheping naar de Kreillaan. Dat maakt de fiets straks helemaal compleet. Kortom ik ben rondom gelukkig. En binnenkort hoor/lees je of size really matters!

Het frame

De wielen:

Deze maand juli is bijna zonder bloggen voorbij gegaan. Op de valreep pers ik er nog een schrijfsel uit. Reden: een fietsdip. Waar de maand juli vaak goed is voor zo'n 1000 kilometer moet ik het dit jaar met 650 km doen. De maand juli laat zich kwa weer het beste typeren als herfstachtig. Niet het weertype waarbij ik graag de racer uit de garage haal. Maar naast het weer is ook mijn lichamelijke gesteldheid deze maand niet wat hij zou moeten zijn. Paar dagen ziek geweest, druk op de werkvloer, andere baan in 't verschiet en de naderende vakantie.

Ach ik moet niet klagen. Dit weekend twee fantastische ritten gemaakt en afgelopen week met collega Koos 3 uur weggetrapt. Nog niet genoeg om met een gerust gevoel de toppers onder de Pyreneexebncols te gaan bedwingen maar ik ben op de weg terug. Nog 1,5 week en dan voor een paar weken naar Argeles Gazost (Estaing). De mooiste uitvalsbasis in de Pyreneexebn heb ik begrepen. Ik ga het ondervinden.

Route 26-7-2011 met Koos

Route 30-7-2011

Route 31-7-2011

Overuren voor de granny   14-6-2011

Na het oosten en het westen is nu het noorden van Karinthixeb aan de beurt. We starten in Dellach aan de Millstxe4ttersee voor wat de zwaarste klim van deze trip zal blijken. We stappen op de MTB omdat de laatste kilometers van de Lammersdorferberg onverhard zijn. Via wat kleine plaatsjes komen we bij een tolpoort. Fietsers mogen hier zo doorrijden. Later begrijp ik wel waarom. Er is hier geen hond die de fiets neemt naar de top. De 5 kilometers die volgen zijn de steilste die ik ooit voor de kiezen kreeg over deze afstand. We leggen in die 5 km ruim 800 hoogtemeters af wat een gemiddelde van zox92n  16% betekent.

In wandeltempo bereiken we de Lammersdorferhxfctte. Daar start de onverharde sectie. Die loopt een stuk beter en is bijzonder fraai. Helaas is het zicht beperkt vanwege mist maar bij vlagen heb je prachtig uitzicht op de Millstxe4ttersee. Op de top staat een soort Arc de Triomphe genaamd de Granattor. De afdaling gaat stroef. Als je op de steile stukken de rem loslaat vlieg je zo naar de 80 km/u toe en dat wil je hier echt niet. Dus met de rem op naar beneden.

De verplaatsing naar Patergassen gaat per auto. Daar stappen we weer op de MTB want de 2 kuitenbijters die liggen te wachten zijn stevig te noemen. Eerst gaan we voor de Falkertsee. Bij de voet heb je een mooi zicht op de eerste kilometer die als een soort lange glijbaan voor ons ligt. Daarna zigzaggen we naar de top maar jee wat is het weer steil. Daar ligt de piepkleine Falkertsee. Een mooi plekje voor een skivakantie lijkt ons. Deze afdaling gaat vlot. Heerlijk asfalt en mooi overzichtelijk.

Naar de voet van de Turracher hxf6he is maar een klein stukje. In Ebene Reichenau begint de ellende. Het worden echt overuren voor de granny. Het bord 23% belooft niet veel goeds. Maar het is de laatste klim voor mij en ik pers nog xe9xe9n keer alle kracht uit de spieren.

De granny:

De afdaling gaat juichend. Het zit er op en ik kan 13 BIG beklimmingen aan mijn lijstje toevoegen. Philip plakt er nog 2 dagen Karinthixeb  aan vast maar ik ga de volgende dag naar huis. We eten nog stevig bij het restaurant om de hoek, nemen afscheid van onze gastvrouw Bxe4rbel, pakken een pint en slapen stevig. De volgende dag ros ik in xe9xe9n ruk terug naar Heerhugowaard. Het waren 4 fantastische dagen.

54 km 2750 hm

FOTO'S

VIDEO

Het is een procentje meer, mag dat?   13-6-2011

Na het oosten is nu het westen aan de beurt. We reizen naar Kxf6tschach aan de voet van de Plxf6ckenpas. Snel klikken we in de pedalen want er staat weer stevige kost op het programma. De klim loopt lekker en er is een vlak middenstuk voor herstel. Maar dan volgen vervelende kilometers. De regen komt met bakken uit de lucht. We rijden lange stukken door tunnels en galerias. We blijven daar wel droog maar het gassende autoverkeer en de motorrijders vol testosteron zorgen voor hachelijke minuten. Op de top, onder het afdak van het grenskantoor (we zijn hier op de grens met Italixeb) maken we wat fotox92s. Bovendien staan we even stil bij het feit dat Philip hier zijn 400^ste BIG bijschrijft!! Het water spoelt over de weg dus de afdaling doen we rustig aan.

Na droge kleding en een bak koffie bij de lokale bakker vertrekken we naar de Nassfeldpas. Een vergelijkbare klim maar zonder tunnels/galerias, zonder regen en mxe9t een paar hecto's van dik 10%! Weinig bijzonders deze grenscol.

Na de afdaling naar de even verder gelegen voet van de Poludnigeralm. Nog 20 kilometer klimmen en het is al laat. Maar de grafiek van de klim stelt ons gerust. Wel wat zware hectox92s maar ook veel herstelstukken. Het eerste deel van de klim voert naar de Egger alm. In tegenstelling tot de grafiek blijft het zwaar. Natuurlijk zijn onze benen niet fris meer maar dit is echt geen 8% en dat stuk van 11% hebben we dan echt al gehad. Maar goed, gewoon doorgaan. Op de Egger alm kunnen we even bijkomen voor het 2^e deel van de klim. Dat is een makkie volgens Salite. Nou vergeet het maar, mag het een procentje meer zijn? Dat laatste deel is gewoon nog een kilometer of 7, loodzwaar en hier en daar onverhard. Gelukkig zijn we met de MTB.  De beloning is groots. Het is hier doodstil en alleen de bellen van de koeien verstoren de rust. Het uitzicht mag er zijn met rondom zicht en ook de weg die we net fietsten is prachtig te zien.

90 km 2902 hm

Leberknxf6delsuppe op de dopinglijst?  12-6-2011

Vandaag reizen we naar het Oosten. Iets boven Klagenfurt ligt een solitaire berg bij St Michael. De Magdalensberg. Parkeren bij een kerk lukt altijd. En ook hier. Het is echter zondagochtend en de gelovigen verlaten net het godshuis als wij ons voor hun deur optuigen om te vertrekken. De klim is niet lang en na een stevig begin lopen de volgende 6 kilometers lekker. Het is droog maar je kan het water grijpen. De laatste kilometer hakt er flink in met een gemiddelde van 15% en bovendien gaan de sluizen open. Doorweekt komen we weer terug bij de auto. Een droog kloffie aan en door naar Bad Eisenkappel. Vanuit die plaats gaan we de volgende 3 BIGgen van de dag te lijf. Gelukkig is het weer droog. We starten met het Seebergsattel. Eindelijk een klim die niet boven de 8% uitkomt. Op de top ligt de grens Oostenrijk-Slovenixeb. Voor mij een eerste kennismaking met het voormalig Joegoslavixeb. Symbolisch plant ik mijn voet over de (inmiddels) denkbeeldige grens. De douane kantoren staan er verlaten bij na toetreding tot de EU. Het is tijd voor wat eten. In de herberg op deze top worden we geholpen door een vriendelijk reus die Leberknxf6delsuppe aanbeveelt. Na een belletje van de reus  met (ja met wie eigenlijk?) komen er 2 koppen dampende soep met daarin een paar flinke ballen van vermalen lever op tafel. Niet mijn favo maaltijd maar toegegeven, het was niet slecht.

We dalen af en bij de eerste kruising gaan we rechtsaf voor het Paulitschsattel of Pavli?evo Sedlo. Daarna is het 5 kilometer harken. Onder de 10% komt de beklimming niet. Wat er precies in de Leberknxf6delsuppe zat weet ik niet maar de benen brengen me vrij eenvoudig boven bij wederom de Sloveense grens. Het is hier bosrijk maar onderweg heb je af en toe een prachtig uitzicht op de Karawanken. Het grensgebergte tussen Oostenrijk en Slovenixeb.

We peddelen terug naar Bad Eisenkappel. De Eisenkapplerhxfctte is de laatste hindernis van vandaag. Een verlaten bosweggetje slingert stevig omhoog. Onderweg halen we een krasse knar in die in looppas de berg aanvalt. Wat een dwaze sport maar dat zal hij vast ook van onze hobby vinden. Na een aantal kilometers stuiten we op een slagboom. Automobilisten betalen hier tol om naar boven te mogen. En dat zagen we vaker tijdens deze trip. Wij mogen zo door en zijn na rustig doortrappen rond 17 uur boven. De Eisenkappler hxfctte lijkt verlaten maar er schalt lederhosenmuziek door de open ramen naar buiten. Er is nauwelijks bezoek en wij besluiten ook om onmiddellijk rechtsomkeert te maken. In de afdaling zien we dat de rennende krasse knar ook al bijna boven is. Frappant. Vanuit Bad Eisenkappel is het dan nog een klein uurtje naar Faak am See.

96 km 3137 hm

Een militaire operatie   11-6-2011

Na een probleemloze rit van 1200 km rijd ik rond 18 uur Faak am See binnen. Het zoeken naar het pension voor de komende dagen duurt maar even. Pension Haus am See ligt langs de boorden van de Faakersee bij Villach en is een echte aanrader. Ouderwetse gastvrijheid en een dito inrichting. Er is weliswaar geen internet en geen TV maar alles is dik in orde. Philip arriveert wat later. We eten bij de lokale Italiaan Guiseppe een stevige pasta. Dan op tijd naar bed want we zijn hier met een missie. In 4 dagen willen we 13 beklimmingen uit de lijst van 1.000 van BIG bedwingen hier in Karinthixeb. Een bijna militaire operatie.  

Na een goede, lange nachtrust en een super ontbijt reizen we af naar de voet van de 1^e klim van deze trip. De Villacher Alpenstrasse lijkt een mooie x93starterx94.  Ruim 16 kilometer later weten we dat het toch wel een stevige klim was om mee te starten. Maar veel eenvoudiger zijn ze hier gewoon niet te vinden. Oostenrijkse wegenbouwers kijken niet op een procentje meer. Omdat de tijd beperkt is en de ambitie om veel beklimmingen te pakken groot verplaatsen we ons per auto naar de voet van de volgende uitdaging. De Gerlitzen start in Bodensdorf aan de oevers van de Ossiachersee en brengt ons in 12 kilometer naar ruim 1700 meter hoogte. Het is warm maar de lucht dreigt. We komen niet droog boven maar dat komt niet door regen. De klim vergt het uiterste en dat gaat gepaard met zweet, veel zweet.  Na een heerlijke afdaling gaan we naar Treffen voor de Kanzelhxf6he. Een klim naar dezelfde bergtoppen als de Gerlitzen maar dan vanuit het westen. De klim is bijna identiek. Loodzwaar en ongeveer even lang. We eindigen bij een kabelbaanstation en een grote saaie parkeerplaats. Na de gebruikelijke plaatjes en het genieten van het uitzicht dalen we af en reizen terug naar ons x93thuisx94voor deze dagen. Het gevoel na dag 1 en mijn 1^e Oostenrijkse beklimmingen hinkt op 2 gedachten. x92t Is hier prachtig maar jee wat zijn de hellingen zwaar.

80 km 3437 hm

Ja wat moet ik daar nu nog over zeggen? M’n 3e op rij. Maak nog steeds progressie want 31 minuten sneller dan in 2009! Het traditionele recept. Heel vroeg uit bed en dus lekker vroeg (07.15) starten. Tot de 1e bevoorrading tegen de stevige wind in beuken. Zat toen in een mooi groepje van 7 dat lekker rond draaide. In de klimsectie bij het Maasdal voornamelijk solo. De terugweg af en toe bij groepjes aangepikt. Lange dag met als opbrengst veel moraal voor de fietsweek naar Villach.

183 km in 6.09

De laatste keer dat ik een estafette deed was op de middelbare school. Hardlopen rond de velden van LSVV en dan een houten stokje afgeven aan je maatje. De term estafette heeft voor mij vanaf dit weekend een nieuwe dimensie gekregen. Op de MTB is dat nl ook perfect te doen.

MTB-Noordwest ism de Zeeleeuwen hadden de primeur in Noord-Holland. Delen van het MTB parcours Geestmerambacht waren de basis voor een uitdagend en bij vlagen technisch rondje. In 4 uur tijd zo veel mogelijk fietsen was de opdracht voor de koppels van 2. Er waren Heren-, Dames- en mixed teams maar ook een paar individuele deelnemers. Een bidon met tijdregistratiechip fungeerde als moderne vorm van het estafette stokje. Met collega Rob Knol vormde ik een 'Hermandad'-koppel. We reden allebei 6 rondjes. Dat we aan elkaar gewaagd waren bewijzen de rondetijden die elke keer tussen de 20 en 21 minuten lagen. We eindigden op de 39e plek van de 80 gefinishte koppels. Het was een vlekkeloos georganiseerde dag in gezelfschap van super-relaxed mtb-volk. 

Van mij mag die nieuwe estafette vorm blijven. 

Einduitslag

Foto's 1 Foto's 2

Rob komt over de streep:

Afzien op de stevige klim:

Wist je dat de Pon Holding een omzet heeft van ruim 5 miljard euro per jaar? De importeur van o.a. Volkswagen, Audi, Porsche xe9n Skoda staat op nr. 5 van grooste familiebedrijven van Nederland. Allemaal weetjes die ik vandaag hoorde tijdens een wielerclinic van Skoda en Rabobank. In ieder geval is Pon vermogend genoeg om armlastige Skodarijders vandaag op een wielerclinic van Rabobank te tracteren. Ja en ik als wannabee pro xe9n Skodarijder was er als de kippen bij om me in te schrijven. Uit alle uithoeken scheurden Skoda's met fietsen op/in het dak/koffer/drager het terrein van Pon in Leusden op. In 8 groepen van 10 bestormden we vanmiddag de Utrechtse Heuvelrug. "Mijn" groepje kon zich verheugen in het aangename gezelschap van Maarten Tjallingii. Maar er waren nog meer Rabo coryfeeen aanwezig: Breukink, Knebel, Vermeltfoort, van Houwelingen, van der Haar, Aernouts…. In een heuse klimtijdrit op de Amerongseberg wist ik in het spoor van de prof op de 6e stek te eindigen. Het waren 80 mooie kilometers door het Utrechtse land. Een ervaring rijker.

EIGEN FOTO'S

FOTO'S VAN DE FOTOGRAAF

ROUTE

TIJDEN VAN KLIM (500m) OP DE AMERONGSEBERG

Na een periodieke onthouding van 3 dagen was de honger naar de fiets groot. Drie dagen uitwaaien in Oostende is natuurlijk leuk maar zonder fiets……. Daar staan andere dingen tegenover. Lekker veel eten en drinken bijvoorbeeld. De extra kilo's die dat oplevert moesten er vandaag gelijk maar af. Een lange training dan maar. Met dit weer geen straf. Al weken is het super-fiets-weer. Het rondje Noordkop was een weldaad voor de benen. Benen die ik voor het eerst sinds jaren weer eens heb geschoren. Toch vreemd als je na zo'n scheerbeurt de wind langs je gladde benen voelt gaan. Als vanzelf gleden de kilometers onder mijn carbon clinchers door. Of dat door de geschoren benen kwam weet ik niet maar als dat blijkt dan blijf ik scheren! Het rondje: